KAMIONEK cz2

Tak jak pisałem w poprzedniej części, parcelacja terenów praskich doprowadziła do podziału Pragi na Biskupią i Magnacką. Kamionek, który w późniejszych latach stał się częścią Pragi, znalazł się w części biskupiej, co nie przeszkodziło jednak w dalszym jej go rozwoju. Właściciele obu części, każdy z osobna i na swój sposób, dbali o należące do nich włości. Szybki rozwój i proces urbanizacyjny pozwolił by w Kamion zainwestował proboszcz Stanisław Skarszewski, który założył miasteczko nazwane od jego nazwiska Skarszewem, co z czasem zamieniono na Skaryszew. Szybki rozrost jurydyki skaryszewskiej sprawił, że status miejski uzyskała ona wcześniej od Pragi, bo w roku 1641. Jeśli pominąć częste powodzie, poważniejsze straty Kamionowi zadał dopiero „potop” szwedzki, zwłaszcza zaś trzydniowa bitwa, jaką w 1656 roku stoczyły tu z wojskami polskimi połączone siły szwedzkie i brandenburskie. W trzecim dniu bitwy spalona został Skaryszew oraz Kamion. Istotne znaczenie dla dziejów Pragi,  Skaryszewa oraz Kamiona, podobnie zresztą jak i całej Warszawy, miało usypanie wokół miasta wałów, zwanych – od nazwiska inicjatora – okopami marszałka Lubomirskiego. Przyczyną ich usypania była potrzeba wzmocnienia kontroli policyjno-sanitarnej w obawie przed dżumą grasującą w Polsce na jesieni 1770 roku. Ostateczną konsolidację prawobrzeżnych miasteczek ze stolicą przyniosła ustawa o miastach, uchwalona przez Sejm Czteroletni w 1791 roku i znosząca wszelkie jurydyki. Obszar zakreślony okopami Lubomirskiego włączono w obręb Warszawy, tworząc tzw. VII cyrkuł praski.

Po oddaniu do użytku kolei obwodowej (1875), wiążącej magistrale kolejowe po obu stronach Wisły w jeden węzeł, pozwoliły na rozbudowę bocznic kolejowych  Kamionka i Szmulowizny. Szybkie urbanizowanie się tych osad doprowadziło w 1889 roku do formalnego włączenia ich w obręb dzielnicy. Jednak na tych terenach dominowała prymitywna zabudowa drewniano-parterowa. Brak było bruków, instalacji wodno – kanalizacyjnych, nie mówiąc już o wprowadzanym dopiero na szeroką skalę oświetleniu elektrycznym.

Kawałek planu Warszawy z 1876 roku z zaznaczoną na żółto ulicą Wołową, (obecnie ul. Zamoyskiego i część ul. Targowej). Na dole po lewej stronie na czerwono zaznaczone są rogatki praskie, Widoczny jest także dworzec Terespolski (obecnie Warszawa Wschodnia). Zarys granic Warszawy i Pragi  uwidoczniony jest ciemniejszym kolorem brązowym.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Related posts